instytut włókiennictwa
 
polski   english
Historia


Instytut Włókiennictwa powołany do życia we wrześniu 1945 roku, jest najstarszą placówką naukowo-badawczą przemysłu włókienniczego w Polsce.
W wieloletniej historii Instytutu wyróżnić można cztery znamienne okresy charakteryzujące się swoistą formą i zakresem działalności, mające ścisły związek z potrzebami rozwojowymi i modernizacyjnymi przemysłu włókienniczego oraz rozwojem nauki, techniki i technologii w obszarze włókiennictwa.

Okresy te można umownie podzielić na lata:
1945 - 1955; 1956 - 1970; 1971 - 1990; 1991 - obecnie.

Lata 1945 - 1955 to okres odbudowy i częściowej modernizacji zniszczonych podczas wojny zakładów włókienniczych. W tym czasie badania Instytutu koncentrowały się na ich doraźnych potrzebach, głównie na porządkowaniu i usprawnianiu przepisów technologicznych oraz organizacji kontroli międzyoperacyjnej, w tym organizacji laboratoriów zakładowych. Dużo miejsca poświecono badaniom zmierzającym do rozwoju krajowej bazy włókien naturalnych, w szczególności lnu, konopi i wełny. W tym czasie podejmowano pierwsze, jeszcze nieskoordynowane, badania dotyczące oceny i warunków przerobu włókien chemicznych.

Lata 1956 - 1970 były znamienne dla przemysłu włókienniczego strukturalnymi zmianami bazy surowców włókienniczych. Szerokie wprowadzanie nowych rodzajów włókien syntetycznych wymagało gruntownych zmian w technologiach wytwarzania i wykończania wyrobów włókienniczych. Kompleksowo prowadzone badania obejmowały wszystkie fazy technologiczne produkcji materiałów tekstylnych, ocenę użytkową wyrobów, przepisy konserwacji oraz technologie konfekcjonowania odzieży. Istotne znaczenie dla powodzenia tych badań miał udział w nich ośrodków badawczo - rozwojowych wszystkich branż przemysłu włókienniczego. Szerokie wprowadzanie włókien chemicznych zarysowało w ostrej formie problem właściwego wykorzystania odpadków. Nowe maszyny, nowe technologie i asortymenty wyrobów były w tym czasie przedmiotem wielu prac badawczo-rozwojowych. Wraz z nowymi włóknami chemicznymi zaczęły pojawiać się nowe, sprzyjające rozwojowi ich zastosowań, techniki i technologie włókiennicze. Wprowadzanie włóknin czy teksturowania jedwabiów chemicznych wymagało wszechstronnych badań teoretycznych, eksperymentów laboratoryjnych i przemysłowych oraz prac konstrukcyjnych. Był to znamienny okres w działalności badawczej Instytutu Włókiennictwa.

Kolejny okres to lata 1971 - 1990 charakteryzujące się nowatorskimi pomysłami i tematami w działalności naukowo - badawczej Instytutu Włókiennictwa. Uwidoczniły się w coraz większym stopniu tendencje do podejmowania prac oryginalnych, często bardzo mało rozpoznanych w literaturze światowej, promujących polską myśl techniczną Przykładem takich badań może być opracowanie technologii przędzenia metodą wiru stacjonarnego, obwarowane wieloma patentami krajowymi i zagranicznymi. Technika izotopowa, włókniny pneumotermiczne, włókna elektroprzewodzące, plazma niskotemperaturowa, wykończenia wodo- i energooszczędne czy technologia przędzenia krótkich włókien lnianych systemem bawełniarskim, to tylko niektóre dalsze przykłady nowatorskich badań prowadzonych w Instytucie Włókiennictwa w tym okresie.

Okres lat 1991 - 2007

Lata dziewięćdziesiąte to okres wprowadzania w Polsce gospodarki wolnorynkowej i znacznego załamania się kondycji przemysłu włókienniczego. Miało to swój głęboki wpływ na profil i zapotrzebowanie przedsiębiorstw na prace badawcze i eksperymenty technologiczne. Podejmowane w Instytucie Włókiennictwa prace w znacznej części miały charakter pomocy w rozwiązywaniu doraźnych potrzeb przedsiębiorstw (projekty celowe) i były na ogół zawężane do warunków produkcyjnych określonych zakładów.

Podobna sytuacja występowała we wszystkich jednostkach badawczo-rozwojowych włókiennictwa w tamtym okresie. Jednostki badawczo-rozwojowe działające na przełomie lat 80 i 90-tych jako centralne ośrodki badawczo-rozwojowe lub centralne laboratoria badawcze poszczególnych branż przemysłu włókienniczego, zaczęły poszukiwać własnych dróg rozwoju i miejsca w obszarze badań naukowych dla włókiennictwa. Likwidacja zjednoczeń branżowych przemysłu włókienniczego oraz zmiany w organizacji badań naukowych w Polsce pozwoliły na znaczą samodzielność tych jednostek, również w obszarze podejmowanych badań naukowych. Nastąpiły również zmiany organizacyjne i prawne, które pozwoliły na przekształcenie dawnych COBR i laboratoriów badawczych w instytuty naukowe.

I tak w roku 1992 Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Przemysłu Jedwabniczo-Dekoracyjnego decyzją Ministra Przemysłu i Handlu został przekształcony w Instytut Inżynierii Materiałów Włókienniczych, Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Przemysłu Dziewiarskiego w roku 1995 został przekształcony w Instytut Technik i Technologii Dziewiarskich „TRICOTEXTIL”, a w 1996 Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Przemysłu Bawełnianego w Instytut Architektury Tekstyliów .

Tak więc po roku 1996 na terenie Łodzi funkcjonowały już cztery instytuty naukowe zajmujące się problematyką włókiennictwa, nie licząc instytutów zajmujących się włókiennictwem w sposób pośredni oraz Politechniki Łódzkiej.

Pomimo znaczącej specjalizacji wynikającej z ich branżowego rodowodu, a tym samym istnienia wielu uzupełniających się obszarów  działalności naukowej i rozwojowej, występowały również obszary działalności które się powielały, co prowadziło do niepotrzebnej wewnętrznej konkurencji, w szczególności na rynku badań i usług badawczych dla przedsiębiorstw.

Problem ten, w kontekście restrukturyzacji całego tzw. zaplecza badawczo-rozwojowego przemysłu, szczególnie mocno zaczął być podnoszony przez kolejnych ministrów gospodarki już od początku lat 2000.

Od tej daty możemy mówić o regularnie prowadzonych rozmowach zarówno w Ministerstwie Gospodarki jak i własnym gronie na terenie Łodzi, mających na celu konsolidację jednostek badawczo-rozwojowych włókiennictwa.

Ostatecznie po rozważeniu wielu koncepcji oraz po wypracowaniu formy konsolidacji Minister Gospodarki podjął decyzję o włączeniu z dniem 01.07.2007 Instytutu Inżynierii Materiałów Włókienniczych, Instytutu Technik i Technologii Dziewiarskich „TRICOTEXTIL” oraz Instytutu Architektury Tekstyliów do Instytutu Włókiennictwa. (Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 czerwca 2007 w sprawie połączenia Instytutu Włókiennictwa, Instytutu Inżynierii Materiałów Włókienniczych, Instytutu Technik i Technologii Dziewiarskich „TRICOTEXTIL” oraz Instytutu Architektury Tekstyliów, Dziennik Ustaw Nr 115 poz. 799).

1 lipca 2007 roku jest datą  początkową nowego etapu w historii Instytutu Włókiennictwa.  Włączenie do Instytutu trzech innych jednostek badawczo-rozwojowych postawiło przed kierownictwem IW zadanie budowy całkowicie nowej struktury organizacyjnej jednostki.
 

Lata 2008 – obecnie

Okres do końca 2008 był okresem intensywnych prac koncepcyjnych, organizacyjnych i inwestycyjnych związanych budową nowych zakładów naukowych i laboratoriów badawczych.

Na bazie zakładów i laboratoriów badawczych istniejących w poddanych konsolidacji instytutach, utworzono pięć nowych zakładów naukowych specjalizujących się w interdyscyplinarnych badaniach w obszarze inżynierii materiałowej, inżynierii środowiska, mikro- i nanotechnologii, chemii włókienniczej oraz technologii włókienniczych.

Kompleksowej restrukturyzacji poddano również  laboratoria badawczo – analityczne.

Dzięki pozyskanym funduszom ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego utworzono nowe Laboratorium Badań Włókienniczych Wyrobów Medycznych.

Instytut Włókiennictwa posiada więc sześć laboratoriów, w tym pięć akredytowanych przez PCA, realizujących  szerokie  spektrum badań w zakresie analiz chemicznych i instrumentalnych, badań ekologiczności wyrobów, badań właściwości fizyko-mechanicznych, użytkowych i fizjologicznych, surowców i wyrobów włókienniczych o przeznaczeniu tradycyjnym i specjalnym.

W I półroczu 2009 roku miała miejsce komasacja dotychczasowych Oddziałów Produkcji Doświadczalnej, która została zakończona 30 czerwca 2009 r. Od 2009 roku Instytut jest członkiem europejskiej sieci instytutów naukowo-badawczych w zakresie włókiennictwa TEXTRANET.

Od roku 2010 Instytut Włókiennictwa jako jedyny w Polsce został upoważniony do wydawania certyfikatów dla wyrobów włókienniczych na znak Oeko-Tex® Standard 100.

Od października 2014 roku Instytut Włókiennictwa jest członkiem Konferencji Instytutów Naukowych Łodzi i Województwa Łódzkiego przy Polskiej Akademii Nauk Oddział Łódź (KIN).

Zrealizował i nadal realizuje szereg projektów dofinansowanych przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, jak również przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju.

Realizacja projektów umożliwiła unowocześnienie, wytworzenie oraz zakup aparatury badawczej do modyfikacji oraz weryfikacji wyrobów włókienniczych.

Za swoje osiągnięcia otrzymuje od wielu lat medale, dyplomy i wyróżnienia zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej. 

Posiada innowacyjne technologie, które zostały wdrożone w wielu przedsiębiorstwach przemysłu włókienniczego.

Wysokie kwalifikacje pracowników Instytutu oraz nowoczesne wyposażenie w aparaturę badawczą i analityczną pozwalają na realizację prac badawczych i rozwojowych zgodnych z najnowszymi kierunkami badawczymi we włókiennictwie i dziedzinach pokrewnych.

 

 
© 2007 Copyright IW.lodz.pl.
All Rights Reserved.
projektowanie stron internetowych